1-  هدف: 

بایل اسكولین آگار جهت افتراق استرپتوكوك های گروه D  از استرپتوكوك های غیر گروه D  به كار
می رود.

2-  اساس آزمایش:

استرپتوكوك های گروه D  (شامل انتروكوك ها) گلیكوزید اسكولین را به اسكولتین و دكستروز تجزیه
می كنند. اسكولتین (
Esculetin) با نمك آهن به شكل كمپلكس قهوه ای تیره یا سیاه واكنش می دهد. سیترات فریك به عنوان معرف (اندیكاتور) تجزیه اسكولین و تشكیل اسكولتین، به داخل محیط افزوده می شود. Oxgall (صفرای گاوی)  نیز رشد باكتری های گرم مثبت به جز انتروكوك ها را مهار كند.

نکته : حدود 30%  از استرپتوكوك های ویریدنس بایل اسكولین مثبت هستند.  
3-  نمونه اولیه: 

كلنی های ایزوله شده روی بلاد آگار

 4-  مواد و ابزار مورد نیاز:

محیط كشت بایل اسكولین آگار تهیه شده در پلیت یا در لوله بصورت شیب دار

5-  روش انجام كار:

محیط كشت را با دو یا سه كلنی تلقیح كنید (اگر محیط كشت در لوله تهیه شده، باید سطح و عمق را تلقیح نمایید) و به مدت 24-18 ساعت در دمای C °2 ± 35 ، در شرایط هوازی یا اتمسفر محتوی دی اكسید كربن، انكوبه نمایید (بعضی از سویه ها به انكوباسیون بیشتری، نهایتاً 48 ساعت، نیاز دارند(

سیاه شدن محیط دلالت بر مثبت بودن نتیجه آزمایش میباشد .

نتیجه مثبت اغلب در طی 4 ساعت ظاهر می شود.‌‌ اما در نهایت همه استرپتوكوك های گروه D  در طی 48 ساعت، مثبت خواهند شد.

6-   برنامه كنترل كیفی (QC): 

Streptococcus faecalis ATCC 29212: رشد می كند و اطراف كلونی ها سیاه می شود (كنترل مثبت)

Streptococcus Pyogenes ATCC 19615: رشد بطور جزئی تا كامل مهار می شود (كنترل منفی)

Streptococcus Viridans, not group D:  فاقد رشد، عدم تغییر رنگ محیط كشت (كنترل منفی)

 

7-  تداخلات: 

توجه نمایید كه محیط بایل اسكولین آگار، حاوی 40%  بایل باشد. محیط كشت ساخت بعضی از سازندگان، حاوی مقدار كمتری صفرا می باشد، در نتیجه باعث اشتباه در تشخیص بعضی از استرپتوكوك های ویریدنس به عنوان استرپتوكوك گروه D  یا انتروكوك می شود.